آخرین منزل ما

 

 

 

 

 

آخرین منزل ما کوچه ی سرگردانی است

در بـــه در، در پی گـم کردن مقصد رفتیم

فاضل نظری

 

همین که نعـش درختــــی بــــه بـاغ می‌افتــد

 

 

همین که نعـش درختــــی بــــه بـاغ می‌افتــد

بـهانــــه بـــاز بـــــه دست اجـــاق می‌افـتـــد

حکــایـــت مــــن و دنـــیایـــتـان حکایــت آن

پرنــــــده ایست کـه بـــــه بـــاتلاق می‌افتـــد

عجـب عدالت تلخــــی کــــــه شادمـانی هـــا

فقــــط بــــرای شمـــــا اتفـــــــاق مـی‌افــــتد

تمــــام سهم من از روشنی همـان نـوریـست

کـه از چـــــــراغ شمـــا در اتــــاق می‌افـتـــد

به زور جاذبـــه سیب از درخت چیده زمـیـن

چـــــــه میــــوه ای ز سر اشتیــــاق می‌افتــد

همیشـــــــه همـــــره هابیل بــــــوده قابیلـــی

میـــــــان ما و شمـــــــا کــی فراق می‌افـتـــد

 

فاضل نظری

 

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم

 

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم

حال همــــه خوب است مــــن اما نگرانـــم

 در فکر تو بستـــم چمدان را و همیــــن فکر

مثـــل خــــوره افتــــاده بــــه جانــــم که بمانـم

چیزی که میـــان تـــو و من نیست غریبــی است

صــــد بار تــــو را دیــــده ام ای غـم بـــه گمانـــم

انگار کــــــه یک کـــوه سفر کـــــرده از ایـن دشت

اینقــــدر که خالی شــــــــده بعـــــــد از تو جهانم

از سایـــــــــۀ سنگین تـــــــو من کمتـــــرم آیا؟

بگذار به دنبــــــــال تـــو خود را بکشانــــــم

ای عشق مــــرا بیشتر از پیش بمــــیران!

آنقـــدر که تــا دــیدن او زنــــده بمانـــم

 

فاضل نظری

 

 

به‌تنهایی گرفتارنــد مشتی بی‌پنــاه اینجا

 

 

 

به‌تنهایی گرفتارنــد مشتی بی‌پنــاه اینجـــا

مسافـــرخانـــه رنج است یــا تبعیـدگاه اینجا

غرض رنجیدن ما بــود از دنیا -که حاصل شد

مکن ای زنــدگی عــمر مـــرا دیگر تبـــاه اینجا

برای چرخش ایـــن آسیـاب کهنــــــه دل سنـــگ

به خـــــــون خویش می‌غلتنــد خلقی بی‌گنـاه اینجا

نشان خانـــــه خود را در ایـــــــن صحرای سردرگم

بپــــــــرس از کاروان هایـــــی که گم کردنـد راه اینجا

اگر شــــادی سراغ از من بگیــرد جــای حیـــرت نیست

نشان می‌جــــویـــد از مـن تـــا نیایـــــــد اشتبـــاه اینجـــا

تـــــو زیبایــــــی و زیبایـــی در اینجـــا کم گنــــاهی نیست

هزاران سنگ خـــــــواهد خورد در مــــــرداب مــــاه اینجــا

 

فاضل نظری 

 

ای زندگی بردار دست از امتحانم

 

 

 

 

ای زندگی بردار دست از امتحانم

چیزی نه میدانم نه می‌خـواهم بــدانم

دلسنگ یا دلتنگ، چون کـوهی زمینگیر

از آسمان دلخــوش بــه یک رنگیـــن‌کمانم

کــوتـــاهی عمــر گــل از بــــالانشینـــــی‌ست

اکنــــون کــــه می‌بیننــد خــــــارم، در امانــــم

دلبستــــــــه‌ی افلاکـــــــم و پابستـــــــــه‌ی خاک

فـــــــــواره‌ای بیـــــــــن زمیـــــــــن و آسمانم

آن روز اگر خــود بال خــود را می‌شکستم

اکنون نمی‌گفتـــــــم بمانـــــــم یا نمانـم؟!

قفل قفس باز و قنـــاری‌ها هـــراسان

دل‌کندن آسان نیست! آیا می‌توانم؟

 

فاضل_نظری

 

 

خواب دیدیـــم که رؤیاست، ولی رؤیــــا نیست

 

 

 

خواب دیدیـــم که رؤیاست، ولی رؤیــــا نیست

عمر جــــز حسرت دیـــروز و غـم فــردا نیست

هنـــر عشـق فرامــــوشی عمــــر است، ولـــی

خلـــق را طاقت پیمــــودن ایــــن صحـرا نیست

ای پـریشانــــی آرام! کجایــــــی ای مـــــــرگ؟

در پــــری خانـه ی ما حوصله ی غوغـا نیست

ما پلنگیـــــــم مگـــو لکه بـــــه پیـراهن ماست

مشکل از آینــــــه ی توست! خطا از مـا نیست

خلق در چشم تـــو دل سنگ، ولی من دلتنـــگ

لا الهـــی هـم اگر آمـــــــده بــــــی "الا" نیست

موجِ شوریــــــــده دل آشفتــه ی ماه است ولی

مـــــــاه را طـاقت آشفتگـــــــی دریـــــــا نیست

بـــر گـل فـــرش، به جان کنـــدن خود فهمیدیـم

مـرگ هـــم چاره ی دل تنگـــی ماهی ها نیست

 

فاضل نظری

 

 

دریا جــــوانی به هـــــدر رفتـــــــه ی من است

 

خوشبخت، یوسف به سفر رفته‌ی من است

یـــــار سراغ دگــــــــــر رفتــــــه‌ی مــن است

آینــــــــده و گذشتـــــه‌ی محتــــوم من یکی‌ست

تقدیـــــــر، خنجــــــــر به جگر رفتـــه‌ی من است

ایـــــــــن چشمه‌ای که بـــر سر خود می‌زنــــد مدام

فـــــــواره نیست، طاقــت سر رفتـــــــه‌ی مـــن است

مست است و شور‌بخت که سر می‌زند بــــه سنگ

دریا جــــوانی به هـــــدر رفتـــــــه ی من است 

هر غنچه‌ای که سر زند از خاک، بعد از این

لبخند یوسف به سفر رفتـــــه‌ی من است

 

فاضل نظری، 

 

در این دریا،

 

 

 

در این دریـــــــا،

چه می جوینــــــــد ماهی‌های سرگــــــردان

مرا آزاد می‌خـــــــــواهی؟ 

به تنــــــــگ خویش بــــــــرگـــردان

 

 

فاضل_نظری

 

 

 

 

از باغ مــی برنــد چراغــانــی ات کنند

  

 

از باغ مــی برنــد چراغــانــی ات کنند

تا کــــاج جشـــــنهای زمستانی ات کنند

پوشانـده اند صبـــح تـــــو را ابـرهـــــای تــار

تنـهــا بـــه ایــــن بهــانه که بارانـــــی ات کنند

يـــوسف بـــه اين رهــا شـــدن از چـــاه دل مبند

ايــــن بــار مـي بــرنــــــد كـــه زنـــــداني ات كنند

ای گل گمــــان مکن بــــه شب جشــــــن میـــروی

شــایــد بــــــه خـــاک مــــرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطـــــه بیش فـرق رحیـــم و رجیم نیست

از نقطـــه ای بتـرس کــــه شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشـــه مــــــراد نیست

گاهی بـهانه ایست که قربانی ات کنند

فاضل نظری

 

 

دیر آمدی به دیدنــــــم امـــا خوش آمـــــدی

غم‌خوار من به خانـــــه‌یِ غم‌ها خوش آمدی
    با من بـــــــه جمع مردم تنـــها خوش آمـدی
          بین جماعتـــــــی کـه مـــــرا سنگ می‌زننـد
              می‌بینـــــــمت بــرای تـــــماشا خـوش آمدی
                   راه نــجات، از شب گیــسوی دوست نـیست
                       ای من، به آخریــــن شب دنیـا خوش آمـدی
                             پایـــــان ماجرای مـن و عشق روشـن است
                                 ای قایـــــــق شکسته به دریــا خوش آمـدی
                                     با برف پیــــــری‌ام سخنی بیش از این نبود
                                        منت گذاشتی به سر مـــــــا خـــــوش آمـدی
                                         ای عشق ای عزیزتــــــــرین میهمان عمـر
                                         دیر آمدی به دیدنــــــم امـــا خوش آمـــــدی

 

                                                            فاضل نظری

 

 

 

خسته ام ....

 

 

مرا بازیچه خـــود ساخت چـون موسی که دریــا را

فراموشش نخـواهم کــــرد چــــون دریا که موسی را

خیانت قصه تلخـــی است امــــا از کـــــه مـــــی نالم

خودم پــــــــرورده بـــــودم در حـــــواریـــــون یهـودا را

نسیم وصل وقتی بـــــــوی گـل می داد حس کـــردم

که این دیوانــــــــــه پرپر می کنـــــد یک روز گل ها را

خیانت غیرت عشق است وقتــی وصل ممکن نیست

نبایــــــــــد بــی وفایی دیــــــــــد نیرنگ زلیـــــــــخا را

کسی را تــاب دیــــــــدار ســر زلف پـــــریشان نیست

چرا آشفته می خواهی خــدایــــــــــا خاطــــــــر ما را

نمی دانـم چه افسونی گریبـــــــان گیر مجنـون است

کــه وحشی می کنـــــــد چشمانــش آهوان صحرا را

چه خواهد کــــــرد با مــا عشق پرسیدیم و خنـدیـدی

فقط با پــــــــــاسخت پیچیده‌تـــــــــــر کــردی معـما را

 

                                                   «فاضــــل نـــــظری»

 

راز سر به مهر

تا بپیونــــــدد بـه دریـــــــــــا کــــوه را تنــها گذاشت

رود رفت امــــا مــسیـر رفتنش را جـــــــــا گــذاشت

 هیچ وصلی بـی جدایی نیست، ایـــن را گفت رود

دیده گلگون کـــــرد و سر بــــر دامـن صحـرا گذاشت

 هر که ویــــــران کرد ویـــران شد در ایـن آتش سـرا

هیزم اول پایــــــــه ی سوزانــــــــدن خــــود را نــهاد

 اعتبار سر بلنــــــــــدی در فروتـــن بــــــــودن است

چشمه شد فواره وقتی بـــر سر خـــــود پـا گذاشت

 مـــــــــوج راز سر بــه مهری را به دنیــا گفت و رفت

با صدف هایــــــــی که بیـن ساحل و دریـــا گذاشت

فاضل نــــــظری