آنِ مــن کــــــو؟

 

 

 

 

دل نخـــــواهم

جـــان نخـــــواهم

آنِ مــن کــــــو؟ آنِ مـــن؟

مولانـــــا

 

 

 

 

 

 

ﺷـﺮﺍﺏ ﺷـﻮﻕ ﻣﯽ ﻧﻮﺷٖﻢ ،

 

 

ﺷـﺮﺍﺏ ﺷـﻮﻕ ﻣﯽ ﻧﻮﺷٖﻢ ، ﺑﻪ ﮔـــــــﺮﺩ ﻳﺎﺭ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ

ﺳﺨﻦ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻣﯽﮔﻮﻳـــــﻢ ﻭﻟﯽ ﻫﻮﺷﻴــــﺎﺭ ﻣﯽﮔـﺮﺩﻡ

ﮔﻬﯽﺧﻨـــــﺪﻡ ، ﮔﻬﯽ ﮔﺮﻳــــﻢ ،ﮔﻬﯽ ﺍﻓﺘﻢ ، ﮔﻬﯽﺧﻴﺰﻡ

ﻣﺴﻴﺤــــﺎ ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﭘﻴـــــــﺪﺍ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻴﻤـــــــﺎﺭ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ 

مولانا

 

کو نشان از تو ؟؟

 

‌

قلمٖ از عشق بشکند چــو نویسد نشان تــو

خـــــردم راه گــــم کنــــد ز فـراق گـران تــو

کی بـود همنشین تـو کی بیابــــد گزین تــو

کی رهد از کمین تو کی کشد خود کمان تو

 

مولانــا‌

 

چرا..؟؟!!

خوب خوبـي را کنـــد جذب ايـــن بــدان

 

 

خوب خوبـي را کنـــد جــذب ايـــن بــدان

طيبــات و طيبيـــن بــــــــر وي بخـــــوان

در جهـان هر چيـز چيـــــزي جــذب کــرد

گـرم، گـرمي را کشــــيد و سـرد، ســرد

قســم بـاطل باطــــلان را مي کشنـــــد

باقيـــان از باقيـــــان هــم سرخوشنــــد

ناريـــــان مـــــــر ناريــــان را جاذب انـــد

نــــوريـان مر نــــــوريــان را طالب انـــــد

 

مولانا

 

 

 

اگر درد دلــــی داری مگــو در مسمــــع هـــر کس

 

 

دلا کـــم رو ســـوی کاری که هـــردم درد سـر دارد

که هـــر کس در هــوس گردد مـــراد دل هـدر دارد

درا در کــــوی دلــــداری کـــه گـــردی محـرم دلها

دلی کـــــو گــرد او گــــردد همه در و گهـــــر دارد

اگـر درد دلــــی داری مگــو در مسمـــع هـــر کس

ره او رو سوی او رو کــــه در هـر کــو دری دارد

هـــوای وصل او داری اگـر در سر، سحرگــــه رو

کـه هر کس وصـــل او را در دعاهـــای سحر دارد

 

مولانا

 

 

 

صیدیـــم به شصت غم شوریده و مست غم

 

 

 

صیدیـــم به شصت غم شوریده و مست غم

ما را تو بـه دست غم مسپار مخسب امشب

ای سرو گلستان را وی ماه شبستــــــان را

این ماه پرستــــان را مـازار مخسب امشب

 

حضرت_مولانا

 

 

فریـــــــاد خــاموش

 

 

ما نعــــــره به شب زنیــــــم و خاموش

تــــــــا درنـــــــرود درون هـــر گــوش

 

مولانای_جان 

 

كس نيست چنين عاشق بيچاره كـه ماييـــم

                                 

كس نيست چنين عاشق بيچاره كـه ماييـــم 

     بر ما نــــظري كن كه در ايـــن شهر غريبيـــــم

         بر ما كرمي كن كـــــه در ايــــن شهر گداييـــم

             زهدي نــــــه كه در كنــــج منـــاجات نشينيم

                وجدي نـــــــه كه در گرد خرابــــــــات برآييـــــم

                   نه اهل صلاحيــــــــــم و نه مستان خرابيـــــم

                       اينجا نــــــــــه و آنجا نـه كه گوييـــــم كجاييــم

                         حلاج وشانيـــم كـــــــــه از دار نتـــــــرسيـــــم

                             مجنون صفتانيــــــــم كه در عشـــــق خداييم

                               ترسيــــــــــدن ما هم چـــــــــــو از بيم بلا بود

                                 اكنون ز چـــــــه ترسيم كه در عيــــن بلاييـــم

                                  ما را به تو سريست كه كس محرم آن نيست

                                    گر سر بـــــــرود سر تـــــــــو بــا كس نگشاييم

                                      ما را نــــــه غم دوزخ و نه حرص بهشت است

                                        بردار ز رخ پـــــــــــــــــرده كه مشتاق لقاييـــم

                                          دریــــــــــــاب دل شمس خدا مفتـــــــخر تبریز

                                            رحم آر که ما سوختــــــــــه‌ی داغ خداییــــــم

                                                                         مـــــولانــا

درد عشق

 

  

ای خداونــــــــــد یـــکی یـــــار جفــــا کارش ده

دلبـــــــر عشوه گر و سرکش و خونــخوارش ده

چنــــــد روزی ز پی تجربـــــــه بیـــــــمارش کـن

بـــــــا طیبــــــــان دغا پیـــشه ســر و کارش ده

تــــــا بدانــــد که شب ما به چسان می گــذرد

درد عشقش ده و عشقش ده و بسیــارش ده

                                                                      مــــولانــا

ای قوم بــــــه حج رفتـــــه کجایید کجاییــــد؟

ای قوم بــــــه حج رفتـــــه کجایید کجاییــــد؟

     معشوق همیـــــــن جاست بیاییــــد بیاییــد

            معشوق تـــــو همسایه و دیـــوار بـه دیـــوار

                در بادیــــه سرگشته شما در چــــه هوایید؟

                    گـــــر صــورت بــــی صورت معشوق ببینیــد

                        هم خواجه و هم خانـه و هم کعبه شمایید

                            ده بــــار از آن راه بـــــــدان خانـــــــه برفتیـد

                               یـک بــــــار از ایــــــن خانه بر این بام بـرآیید

                                 آن خانه لطیفست نـــشان هـــــاش بگفتیـد

                                    از خواجــه ی آن خانه نشانـــــی بنــماییـد

                                    یـک دستـــــه ی گل کو اگر آن باغ بــدیدیــد

                                     یک گوهر جــــان کــو اگـــــر از بحر خداییـــد

                                     با ایــــــن همـه آن رنج شما گنج شما بـاد

                                     افسوس که بــر گنــج شما پــــرده شماییـد

                                                          مولانا

از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم؟

  

 ای تــــوبه‌ام شکسته از تــــو کجا گریــــزم؟     ای در دلم نشستــــه از تو کجـا گریـــزم؟

ای نور هر دو دیده بــــــــی‌تو چگونه بیــــنم؟      وی گردنــــم ببستـــه از تـو کجا گریـزم؟

                             ای شش جهت ز نورت چون آینه‌ست شش رو  

                             وی روی تـــــــو خجستـــه از تو کجا گریـــزم؟

دل بود از تو خسته جان بود از تو رستــــــه       جان نیـز گشت خستـه از تو کجا گریزم؟

گر بنـــــدم این بـــصر را ور بسکلم نــظر را      از دل نـه‌ای گسستــه از تو کجا گریـزم؟

                                                   مولوی

رو سر بنه به بالین، تنــها مرا رهــا کن

رو سر بنه به بالین، تنــها مرا رهــا کن       ترکِ مـــــن خرابِ شبــــگردِ مبتــــــلا کن 

ماییم و موج سودا، شب تـا به روز تنها       خواهی بیــا ببخشا، خواهی بــــرو جفا کن

از من گذر، تا تـــو هــم در بـــلا نیــــفتی       بگزیــن ره سلامت، تـــرک ره بــــلا کـــن

ماییم و آبِ دیـده، در کنــج غـــم خزیـــده        بر آب دیـــده‌یِ مــــا صــد جای، آسیـــا کن

بر شاهِ خوبـرویــان واجــب وفــا نـــباشد        ای زرد روی عاشــق،تو صبر کن،وفا کن

دردیست غیـر مـردن کــان را دوا نبــاشد       پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن؟

                                         در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم

                               با سر اشارتم کرد، که عزم سوی ما کـن

                             

                              "مولانا"