شمعیم و دلی مشعلــــه‌افـــروز دگر هیچ

 

 

شمعیم و دلی مشعلــــه‌افـــروز دگر هیچ

شب تابه سحر گریه‌ی جانسوز و دگر هیـچ

افسانـــــــه بود معنــی دیـدار، کــــــه دادنـد

در پــــرده یکی وعــــــده‌ی مرمــوز و دگر هیچ

خواهی کــه شــــوی باخبر از کشف و کـرامات

مردانگـــــی و عشق بیـــــامـــــوز و دگـــر هیــچ

زین قــــــوم چه خواهی؟ که بهین پیشه‌ورانش

گهواره‌تــــــراش‌انــــد و کفن‌دوز و دگــــر هیچ

زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست

لوحی سیه و چنــــد بـــدآموز و دگر هیچ

خواهـــد بدل عمر، بهار از همـه گیتی

دیــــدار رخ یــار دل‌افروز و دگر هـیچ

 

 ملک‌الشعرای بهار

 

افسوس که صـاحب نفسی پیـــدا نیست

 

 

 

افسوس که صـاحبنفسی پیـــدا نیست

فریـــــاد کـه فریـــــادرسی پیـــــدا نیست

بس لابــــه نــمودیــــم و کس آواز نـــــداد

پیداست که در خانـــــه کسی پیدا نیست

 

 

 ملک‌الشعرای بهار

 

 

بـــاغ ارم قفس بـــــود، طایــــــر پــر بُریـــده را

     

یا کـــه به راه آرم ایــــن صیــــــــدِ دلِ رمیده را
    یا به رهت سپارم ایــن جــــانِ بـه لب رسیـده را
         یــا ز لبـــــت کـــنـــم طلب قیمت خــون خویشتن
              یا بــــه تو واگذارم ایـن جسم به خون تپیـــده را
                   کودک اشک مــــن شود خـــاک‌ نشین ز نـاز تـو
                       خاک‌ نشیـــن چـــــرا کنــــی کودک نازدـــیده را؟
                           چهره به زر کشیــــده‌ام، بــهر تــو زر خریــده‌ام
                                خواجه! به هیـچ‌ کس مده بنــده‌یِ زر خریـده را
                                   گر ز نظر نهان شوم چـــون تو به ره گـــذر کنی
                                      کی ز نــظر نهان کنـــم، اشک بـه ره چکیده را؟
                                         گردو جهان هوس بود، بی‌تو چه دستـرس بود؟
                                          بـــاغ ارم قفس بـــــود، طایــــر پــر بُریـــده را
                                         جز دل و جان چــه آورم بــر سر ره؟ چو بنگرم
                                          ترک کمیــــن گشاده و شــــوخ کمان کشـیده را
                                          خیــــز، بهار خون‌ جـگر! جانب بــوستان گــذر
                                          تـــــا ز هَزار بشنـــــوی قصــه‌یِ نـا شنیــده را

 

                                                                      ملك الشعرای بهار