شمعیم و دلی مشعلــــه‌افـــروز دگر هیچ

شب تابه سحر گریه‌ی جانسوز و دگر هیـچ

افسانـــــــه بود معنــی دیـدار، کــــــه دادنـد

در پــــرده یکی وعــــــده‌ی مرمــوز و دگر هیچ

خواهی کــه شــــوی باخبر از کشف و کـرامات

مردانگـــــی و عشق بیـــــامـــــوز و دگـــر هیــچ

زین قــــــوم چه خواهی؟ که بهین پیشه‌ورانش

گهواره‌تــــــراش‌انــــد و کفن‌دوز و دگــــر هیچ

زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست

لوحی سیه و چنــــد بـــدآموز و دگر هیچ

خواهـــد بدل عمر، بهار از همـه گیتی

دیــــدار رخ یــار دل‌افروز و دگر هـیچ

 

 ملک‌الشعرای بهار