نه آرامشت را
به چشمـﮯ
وابسته كن،
نه دستت را
به گرماے دستـﮯ
دلـــــــــخوش...
چشمها بسته ميشوند و
دستــها مشت ميشوند...
و تو مـﮯمانـﮯ و
يك
دنــــــــيا
تــــــــــنهائي.
فروغ فرخزاد
درد تـــــاریکیست درد خــــواستــــن
رفتـــن و بیهـــوده از خــــــود کاستن
سر نهــادن بــر سیـــــه دل سینه ها
سینــــه آلـــودن بــــه چرک کینـه ها
در نــــــوازش ، نیش مـاران یـافتــــن
زهـــــر در لبخنــــد یـــــاران یـافتــــن
فــــروغ فرخــزاد
اگر بـــه خانـــــه مـن آمـــدي
بــراي مــــن اي مهـربــــــان چـــراغ
بيــــــاور
و يك دريچـــــه كــه از آن
بــه ازدحام كوچـــــه ي خوشبخت بنگـــــرم
فــروغ فرخــــزاد
هیچ جز حسرت نبـاشــد کـار مــن
بـخت بـد بیــگانـه ای شـد یــار مـن
بـی گنـــه زنجیـــر بـر پایـــــم زدنــــد وای از ایــن زنـــدان محنت بار مــن
وای از ایـن چشمی که می کاود نهان روز و شب در چشـم مـن راز مـرا
گــوش بـــر دری نــهد تـــا بشنـــود شایــــــد آن گمگشتــــه ﺁواز مــــرا
گاه می پـرسد که انــدوهت چـیست؟ فکرت آخر از چـه رو آشفتـه است
بی سبــــب پنــــهان مکن این راز را درد گنـگی در نــگاهت نـهفتـه است
گــــاه می نـــالــــ به نـــــزد دیــگران کـــو دگـرﺁن دختــــر دیـــروز نـیست
ﺁه ﺁن خنــــــدان لب شــــــداب مـــن ایــــــن زن افســـرده مرمـوز نیـست
فروغ فرخزاد
در سکــوت سینــــه ام دستــی دانــــه انــــدوه مــی کـــــارد
مو سپیــــد آخــر شدی ای برف تا سرانجــــــامم چنیــن دیـدی
در دلم باریــــدی ... ای افسوس بر سر گورم نبــــــاریــــــدی
چون نــــهالی سست می لــرزد روحم از سرمـــای تنهایــــی
می خـــزد در ظلمـــت قلبــــــم وحشــت دنــــیای تنــــهایــــی
دیگرم گـــــرمی نـــــمی بخشی عشق ای خورشیــد یخ بستــه
سینـــه ام صحرای نومـــیدیست خستـه ام ‚از عشق هم خسته
غنچــــــه شوق تو هم خشکـــید شـعر ای شیــطان افسونـــکار
عاقبت زیــــن خواب درد آلــود جـان من بیـــدار شــد بیـــــدار
بعد از او بر هر چه رو کــردم دیــــــــدم افسون سـرابی بـود
آنچه می گشتـــــم به دنبـــــالش وای بر من نقش خـــوابی بـود
ای خدا ... بر روی من بـگشای لحظـــــه ای درهای دوزخ را
تا به کی در دل نــــهان ســـازم حسرت گرمـــــای دوزخ را ؟
دیـــــدم ای بــس آفتـــــــابی را کو پیــــاپی در غروب افسـرد
آفتــــاب بــــــی غــــروب من ! ای دریغا در جنـوب ! افســرد
بعد از او دیگر چــه می جویم ؟ بعد از او دیـگر چه می پایــم
اشک سردی تـــا بیــــافشانـــــم گور گـــرمی تــا بیاســـــایـــم
پشت شیشــه برف می بــــــارد پشت شیـــــشه برف می بـارد
در سکوت سینــــــــه ام دستــی دانـــــه انـــــــدوه می کـــــارد
فروغ فرخزاد
