بـــاغ ارم قفس بـــــود، طایــــــر پــر بُریـــده را
یا کـــه به راه آرم ایــــن صیــــــــدِ دلِ رمیده را
یا به رهت سپارم ایــن جــــانِ بـه لب رسیـده را
یــا ز لبـــــت کـــنـــم طلب قیمت خــون خویشتن
یا بــــه تو واگذارم ایـن جسم به خون تپیـــده را
کودک اشک مــــن شود خـــاک نشین ز نـاز تـو
خاک نشیـــن چـــــرا کنــــی کودک نازدـــیده را؟
چهره به زر کشیــــدهام، بــهر تــو زر خریــدهام
خواجه! به هیـچ کس مده بنــدهیِ زر خریـده را
گر ز نظر نهان شوم چـــون تو به ره گـــذر کنی
کی ز نــظر نهان کنـــم، اشک بـه ره چکیده را؟
گردو جهان هوس بود، بیتو چه دستـرس بود؟
بـــاغ ارم قفس بـــــود، طایــــر پــر بُریـــده را
جز دل و جان چــه آورم بــر سر ره؟ چو بنگرم
ترک کمیــــن گشاده و شــــوخ کمان کشـیده را
خیــــز، بهار خون جـگر! جانب بــوستان گــذر
تـــــا ز هَزار بشنـــــوی قصــهیِ نـا شنیــده را
ملك الشعرای بهار
