خـــــاری ز گلستــــان جهـــان چیـــدم و رفتـم 
در دود دل سوخـتــــــه پیچیــــــدم و رفتــــــم
نـــــــادیـــده و نشناختــه چـون اشـک یتیمــان 
از دیـــــده بـه نــوک مـــــژه غلتیـــدم و رفتـم
نقـش هـنــــر مدعیــــان خــوانــدم و دیـــــــدم 
وآیینــــــۀ صــاحب نظـــران دیــــدم و رفتـــم
باعشق زبـــــان بــــــــاز سر عقل و خـرد را 
در مغلطـــه و سفسطـــــه پیچیــــــدم و رفتــم
بـــا کــوشش بسیـــار ازیــــن دفتــر مغلـــوط 
خوانــــــدم ورقی چنــد و نفهمــیدم و رفتـــــم
گفتــــم ز حکیمـــــان ره ایـــــن راز بپـــرسم 
چـــــون دیدمشـــــان هیــچ نپرسیـــدم و رفـتم
اکنـــون که مهیــای سفرگشتـــه ام ای دوست 
آن بــــه که نگویـــــم که چه ها دیـــدم و رفتم 
افسانـــه چه خوانم؟چو یکی کرمک شب تاب 
لختــــی به لجــــن زار درخشیـــــدم و رفتـــم
یارب تو مرا خواندی و خود راندی و من نیز 
دامــــن ز جهان تـــــو فراچیـــــدم و رفتـــــم
گفتـــــم چــــه بود راز ازل، سرّ ابــد چیست؟
پاسخ نشنیـــــــدم ز تــــو، رنجیــــــدم و رفتم
گفتی نخــــورد گنــــدم و گـفتی نخــــورم مِی 
من هم چــــو پدر حرف تــــو نشنیدم و رفتــم
بـــر مرگ من ای خلق بخندیــــد که من نـــیز
در ماتمتـــــــــان دیـــدم و خندیــــــدم و رفتـم 

 

 پژمان بختیاری