تا چنـــــد اسیر رنگ و بــو خواهـی شد

چند از پی هر زشت و نـکو خواهی شـد

گر چشمــه ی زمـزمی وگـــر آب حیــات

آخر بــــه دل خـــاک فـــــرو خواهـی شد

                                                            دی کوزه گــــــری بـــدیــــدم انــدر بـازار

                                                             بر پــــاره ی گل لگد همــی زد بسیــــــار

                                                             وآن گل بـــه زبــــان حال بـــا او میـگفت

                                                             من همچو تو بـــــوده ام مــرا نیـــکو دار

 

من می نـــــه ز بهر تنـــگدستی نـــخورم

یا از غـــــــم رسوایـــی و مستی نـخورم

من می ز بــــرای خوشـــــدلی میـخوردم

اکنون که تو بـــــر دلم نشستی نــــخورم

                                                              تا چنــد اسیر عقل یـــــکروزه شویـــــم؟

                                                              در دهر چه یکروزه چه صد روزه شویم

                                                              درده تو به کاسه مــی از آن پیش که ما

                                                              در کارگـــــه کوزه گـــــران کوزه شویــم